ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٥١ - (باب در بيان چگونگى نماز مخصوص طلبيدن باران)

اى نازل‌كننده رحمتها از معادنش، و اى روان‌كننده بركات بر مستحقانش، باران فراگير از جانب تو است، و يارى دهنده و مطلوب يارى طلبان توئى، و خطاكاران مائيم، و مسئول آمرزش خواهان، و آمرزنده آمرزيدگان توئى كه هيچ معبود حقّى جز تو نيست. خدايا بارانى آرام و بى‌رعد و برق و بادوام بسوى ما بفرست، و ما را از بارانى ريزدانه، و پرمايه، و عامّ، و گسترده و سيراب‌كننده و نزديك بزمين و پياپى، و گوارا، و زمينه ساز سرشارى و فراوانى برخوردار ساز. و همچنين از بارانى درشت قطره، و سرشار و سرشاركننده، و موج خيز، و پرطنين و سيّال، و سيل انگيز، و دراز آهنگ، و فراگير، و همگانى، و لبريزكننده آبگيرها بهره‌مندمان فرماى، كه دانه‌هاى درشتش بر هم بخورد و نهرهاى فراهم شده از آن بشدّت و بسرعت روان شوند، و سيلابى عظيم از آن پديد گردد، و برقش فريب دهنده، و رعدش دروغين نباشد. بارانى كه بندگان ضعيفت را بوسيله آن سرزنده سازى، و اراضى مواتت را ببركت آن احياء كنى. و اين نعمتى و منّتى از جانب تو در باره ما است- آمين ربّ العالمين.

پس هنوز سخن او بپايان نرسيده بود كه خدا بارانى فراگير فرو باريد.

و از سلمان فارسى- رضى اللَّه عنه- پرسيدند: يا ابا عبد اللَّه آيا مضامين اين دعاها چيزيست كه به آن دو تعليم داده‌اند؟ سلمان گفت: واى بر شما آيا سخن‌