ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤٨ - باب(نماز خوف و هنگام حمله دشمن و مقابله با او و پيكار با شمشير تن بتن)

شمردن معتقدات ايشان تلقّى مى‌شود، بدون شك اگر بهلاكت نيانجامد حدّ اقلّ شرائط اسارت را بسيار مشكل‌تر خواهد ساخت و آسيبها و گزندها بدنبال خواهد داشت پس تنها احتمال منع سبب نشده كه شخص بتواند با ايماء نماز كند. على هذا با توجّه بمراتب مذكوره و شرايطى كه اساسا يك اسير دارد بنظر ميرسد كه نياز نيست حتما دشمن او را از نماز منع كند و با احتمال خطر ديگر، حكم به ايماء مشكل نيست، آنچنان كه بعضى از علماء رضوان اللَّه تعالى عليهم فرموده‌اند- و اللَّه تعالى يعلم-».

١٣٣٩- و زراره از امام محمّد باقر ٧ روايت كرده گويد: به آن حضرت عرض كردم: آيا نماز خوف و نماز سفر يا مسافر هر دو شكسته مى‌شود؟

(يعنى همان گونه كه سفر سبب قصر در نماز مى‌شود خوف نيز سبب قصر ميگردد يا خير) حضرت فرمود: آرى، و نماز خوف سزاوارتر است كه در آن قصر شود از نماز سفر، زيرا خوف در آن است. (يا بنا بر نقل بعضى از نسخه‌هاى ديگر: زيرا در آن ديگرى عادتا خوف نيست).

١٣٤٠- و من از شيخ و استادمان محمّد بن الحسن- كه خداوند از او راضى باشد- شنيدم كه ميفرمود: روايتى بمن رسيده كه از امام صادق ٧ سؤال كردند در مورد تفسير فرمايش خداوند عزّ و جلّ در آيه «وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ‌- الآية» (كه معنى آن اينست: و هر گاه روانه شديد و سفر كرديد در زمين، حرجى بر شما نيست كه نماز را شكسته بخوانيد اگر ميترسيد كه كافران بشما گزند و آسيب رسانند) آن حضرت فرمود: اين آيه تقصير دوّم را بيان ميفرمايد (يعنى تقصير اوّل براى سفر و تقصير دوم براى خوف و آن بدين نحو است كه شخص دو ركعت را (كه‌