ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢١٨ - باب(در بيان نماز عيد فطر و عيد قربان)

برود او را اجازه ميدهم كه برود.

و نيز مولى محمّد تقى مجلسى- رحمة اللَّه عليه- فرموده: ظاهرا امام ٧ در اين مورد بر دو خطابه اكتفا فرموده، زيرا خطبه عيد پس از نماز عيد است و خطبه جمعه قبل از نماز جمعه پس آن حضرت دو خطبه در پى هم ايراد فرموده است. و احتمال مى‌رود مراد از جمع كردن ميان دو خطبه اين باشد كه آن حضرت در هنگام زوال ظهر از خطبه عيد فارغ شده و با آغاز زوال شروع به ايراد خطبه جمعه نموده است».

١٤٧٤- از امام صادق ٧ تفسير اين آيه را كه سؤال كردند كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد: «قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى‌» (سوره اعلى: ١٤) (بمعنى: رستگار شد كسى كه زكات داد) آن حضرت فرمود: مراد كسى است كه زكات فطره را از مال خود بيرون كرد. سؤال شد «و ذكر اسم ربّه فصلّى» (١٥) (بمعنى: و ذكر نام پروردگار خود كند و نماز بجا آورد) مراد چيست؟ فرمود: آنكه به صحرا و دشت (ذكر گويان) بيرون شود و نماز عيد كند.

١٤٧٥- و در روايت سكونى آمده است كه رسول خدا ٦ وقتى براى خواندن و برگزارى نماز عيد بيرون آمده بصحرا ميرفت پس از نماز از همان جاده يا راهى كه آمده بود برنمى‌گشت، بلكه راه ديگرى را در پيش مى‌گرفت.

١٤٧٦- ابو بصير از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: هر گاه در روز عيد خواستى بسفرى بروى يا قبلا قصد كرده بودى بسفر روى و صبح شد و هنوز در شهر بودى در اين صورت از شهر بيرون نرو تا در مراسم نماز عيد