ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٣ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

واجب را با ايشان صحيح نيست بجماعت بجا آورند: اوّل- كسى كه پيسى داشته باشد، دوّم- كسى كه خوره داشته باشد، سوم- آنكه از زنا متولّد شده باشد، چهارم- كسى كه بيابانى و باديه‌نشين باشد (كه از آداب بدور است) تا وقتى كه به شهر مهاجرت كند، و پنجم- كسى كه حدّ بر او جارى شده باشد.

١١٠٥- امير المؤمنين ٧ فرمود: هرگز كسى از شما شيعيان نبايد پشت سر اين افراد (كه نام برده خواهند شد) نماز كند: مبتلا به جذام و بيمارى پيسى، و ديوانه، و كسى كه حدّ خورده باشد، و ولد الزّنا. اين افراد بطور مطلق نبايد امامت كنند، و اعرابى يا عرب باديه‌نشين پيشنمازى مهاجر نمى‌تواند كرد.

١١٠٦- و باز آن حضرت (امير المؤمنين ٧) فرمود: كسى كه ختنه نشده نمى‌تواند امامت و پيشنمازى مردم كند، هر چند در خواندن قرآن و از حيث جودت قراءت سرآمد سايرين باشد (با وجود اينكه در ساير موارد اقرأ مقدّم بر ديگران است لكن در اين مورد خاصّ حكم فرق مى‌كند) زيرا چنين كسى از سنّتهاى حضرت ختمى مرتبت ٦ بزرگترين آن را ضايع گذاشته و تباه ساخته است. و شهادت او را نمى‌پذيرند، و چون بميرد بر او نماز نمى‌كنند (يعنى آن مبالغه كه در نماز خواندن بر صلحا و امثال آنان و استغفارى كه پس از تكبير چهارم بر ميّت مى‌كنند در مورد او معمول نمى‌دارند تا سبب تنبيه ناظران گردد) مگر ترك ختنه از بيم آن باشد كه مبادا هلاك شود (يعنى كسى پيدا نشود او را ختنه كند و او بترسد كه اگر خود مبادرت به اين امر كند جانش در خطر افتد.)

١١٠٧- امام صادق ٧ فرمود: كسى كه گرفتار بند و زنجير است‌