ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٥ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

جسميّت خداوند متعال است از بابت زكات چيزى باو ندهيد (يا بعبارت ديگر از محل زكات چيزى باو نمى‌توان داد و چنانچه داده شود چون به اهل آن تأديه نگرديده است در واقع زكات پرداخت نشده و ذمّه فارغ نگشته است) و پشت سر او نماز نكنيد.

١١١٢- أبو عبد اللَّه برقى عريضه‌اى به امام جواد ٧ نوشته و سؤال كرده: فدايت گردم اجازه داريم پشت سر كسى كه اعتقاد بامامت شما خاندان داشته باشد لكن امامت را مختوم به پدرتان و يا جدّتان ميداند، نماز بخوانيم؟ (يعنى در اصطلاح شيعه هفت امامى يا هشت امامى است كه بهر حال با شيعه اثنى عشريّه اعتقادشان كاملا متفاوت و مغاير است.) امام ٧ در پاسخ اين سؤال فرمودند: پشت سر او نماز مكن.

١١١٣- عمر بن يزيد از امام صادق ٧ سؤال كرد در مورد امام و پيشنمازى كه اشكالى در كار او نيست و عيبى از عيوب شرعيّه در دينش مشاهده نمى‌شود و مرتكب گناه نمى‌شود مگر اينكه با پدر و مادر خود سخن درشت ميگويد و ايشان را بخشم مى‌آورد، آيا پشت سر چنين كسى مى‌توانم نماز بخوانم يا جايز است به او اقتدا كنم (بعبارت روشن‌تر و با توجّه به ظاهر عبارت و پاسخ امام ٧ سؤال چنين است: آيا در صورتى كه ناچار شوم مى‌توانم باو اقتدا كنم و صورت اقتدا را واقع سازم ولى خود حمد و سوره را قراءت كنم).

آن حضرت فرمود: پشت سر او قراءت مكن مادام كه عاقّ قطعى پدر و مادر نباشد و از ايشان نبريده و قطع نكرده باشد.