ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٤ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

پيشنمازى افراد آزاد نمى‌كند يا نمى‌تواند و نبايد امامت كند، و نيز كسى كه مبتلا به فلج است نمى‌تواند براى افراد تندرست امامت و پيشنمازى كند.

١١٠٨- امام باقر و امام صادق عليهما السّلام فرمودند: امامت و پيشنمازى شخص نابينا اشكالى ندارد مشروط بر اينكه مأمومين، بامامت او راضى باشند، و بيشتر از ايشان قرآن بداند و عالمتر و آگاه‌تر از آنان باشد.

١١٠٩- امام باقر ٧ فرمود: كور نيست مگر آن كس كه كوردل باشد (يا كورى ظاهرى نابينائى نيست بلكه كورى، تنها محروم شدن چشم دل از بصيرت است) همانا چشم ظاهر نيست كه دچار كورى مى‌شود بلكه آن دلهائى كه در سينه‌ها است از بصيرت كور ميگردد.

١١١٠- امام صادق ٧ فرمود: سه كس هستند كه پشت سرشان نماز نمى‌توان كرد اوّل آنكه مجهول الحال است يعنى مذهب و اعتقادش معلوم نباشد، دوم كسى كه غالى مذهب باشد (يعنى در مورد پيامبر و ائمّه معصومين صلوات اللَّه عليهم أجمعين غلوّ كند و ايشان را خدا بداند يا قدرت و سلطنتى براى آنان قائل باشد كه در واقع واجد و حائز آن نباشند و شناخت آنان را كافى از عمل بداند) هر چند در ظاهر اظهار تشيّع كند و خود را شيعه امامى بداند، و سوّم كسى كه فسق او نمايان باشد هر چند زياده‌روى هم نكند.

١١١١- امام جواد و امام هادى عليهما السّلام فرمودند: كسى كه قائل به‌