ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٣ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

مضمون خبر آتى نيز مؤيّد همين نظر است، پاره‌اى گويند: مراد ظاهر حديث است، يعنى آنچه انجام داده‌ام سنّت و اين نماز اخير فريضه باشد، چنان كه گذشت، و محتمل است مراد اين باشد كه نماز اخير را قضاى فريضه‌اى كه از او فوت شده قرار دهد. بهر حال آنچه در بين اصحاب مورد اتّفاق نظر است جايز بودن اعاده نماز است براى كسى كه خود بتنهائى نماز كرده و آنگاه جماعتى بهم رسيده‌اند، اعمّ از اينكه امامت ايشان كند يا اينكه خود اقتدا كند مى‌تواند نماز انفرادى را بجماعت اعاده كند. اختلاف نظر در اينست كه شخص با جماعتى نماز كند آنگاه به جماعت ديگرى برخورد كند، در اين مورد شهيد- رضوان اللَّه عليه- در كتاب «الذّكرى» در مسأله اخير با توجّه به عموم و اطلاق لفظ اعاده، حكم به استحباب اعاده فرموده است.

صاحب مدارك با استناد به اينكه اكثر روايات وارده مربوط به كسى است كه به تنهائى نماز كرده باشد به شهيد معترض شده و نه تنها قائل به استحباب نيست بلكه ميگويد احوط عدم اعاده نمازى است كه به جماعت خوانده شده و بخواهند بار ديگر آن را بخوانند».

١١٣٢- و روايت كرده‌اند كه: بهترين و كاملترين نماز (از ميان دو نمازى كه شخص بجا آورده) بحساب او منظور ميگردد.

شرح: «زيرا گاهى نماز انفرادى ثوابش بيشتر است از نماز جماعت و آن هنگاميست كه جماعت با شرائط اسلام واقعى بر پا نشده باشد.»

١١٣٣- علىّ بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر عليهما السّلام سؤال كرد:

آيا شخص مى‌تواند پيشنمازى جماعت كند در حالى كه فقط زير جامه و ردائى بر تن داشته باشد آيا همين لباس كافى است؟ آن حضرت فرمود: اشكالى ندارد.

شرح: «بايد توجّه داشت با فرض اينكه شخص بيش از اينها جامه نداشته باشد همين زير جامه و رداء كفايت مى‌كند. و الّا اگر بتواند جامه ديگر يا پيراهن بپوشد در اين صورت با پيراهن أفضل است».