ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٣٠ - باب(در بيان نماز سفر)

امام باقر ٧ در مورد تقصير سؤال كردم، آن حضرت فرمود: چهار فرسخ رونده و چهار فرسخ باز آينده باشد (يا شخص چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد). و معمول رسول خدا ٦ بود كه هر گاه به باغهاى ذباب تشريف مى‌برد نماز را قصر ميگزارد، و ذباب در فاصله يك بريد يا چهار فرسخى مدينه بود، و بدين سبب نماز را قصر ميفرمود كه چون از آنجا بازمى‌گشت سفر آن حضرت در رفت و برگشت رويهم مسافتى معادل دو بريد يا هشت فرسخ مى‌شد.

شرح: «مراد از «ذباب» روضات ذباب است، و ذباب خود كوهى است در مدينه، و قول مصنّف كه گفته است در صورتى كه چهار فرسخ بود و همان روز بازنگشت مخيّر است نماز را قصر يا تمام بخواند با صحيحه معاوية بن عمّار كه تحت رقم ١٣٠١ گذشت سازگار نيست، و خيرى كه دليل آورده نيز مدّعاى او را ثابت نمى‌كند».

١٣٠٤- زكريّا بن آدم از امام رضا ٧ در مورد قصر ساختن نماز سؤال كرد كه شخص در چه مقدار از راه نماز را قصر ميگزارد هنگامى كه در املاك و مزارع متعلّق به خانواده خود كه حكم و فرمانش در آن محلّ‌ها همانند ملك خودش روا و نافذ باشد دو روز و دو شب يا سه روز و سه شب در گردش و راه پيمودن باشد؟

آن حضرت در پاسخ نوشت: قصر يا كوتاه و شكسته كردن نماز در مسافت يك شبانه روز است.

١٣٠٥- و محمّد بن أبى عمير از محمّد بن اسحاق بن عمّار روايت كرده كه گفت: از امام رضا ٧ اين مسأله را پرسيدم كه زنى در راه رفت و بازگشت از