ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٩٥ - (باب قضاى روزه ماه رمضان)

باشد، كه در اين صورت ميتواند بقيّه روزه را بر پايه روزه‌اى كه گرفته است بنا كند، زيرا در اين مورد خداى عزّ و جلّ او را از ادامه روزه بازداشته است، و امّا اگر ماه اوّل را روزه بدارد، و چند روزى از ماه دوّم را نيز بر اين گونه عمل كند، و پس از آن افطار نمايد، ميبايد بقيّه روزه را بر پايه همان روزه‌هائى كه گرفته است بنا كند.

٢٠٠٥- و موسى بن بكر، از فضيل روايت كرده است، كه گفت از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كردم كه روزه يكماه را بر ذمّه داشته، پس پانزده روز از آن را روزه گرفته، و آنگاه عارضه‌اى براى او رخ داده، امام فرمود: اگر پانزده روز روزه گرفته باشد، مى‌تواند باقى مانده را بجا آورد، و اگر كمتر از پانزده روز روزه گرفته باشد، براى او كفايت نميكند و ميبايد يك ماه تمام روزه بگيرد.

٢٠٠٦- و منصور بن حازم از آن امام ٧ روايت كرده است، كه در باره مردى كه ماه شعبان را به نيّت كفّاره ظهار روزه گرفته، و آنگاه ماه رمضان براى او فرا رسيده، فرمود: ماه رمضان را روزه مى‌دارد، و پس از آن روزه را از سر مى‌گيرد، و اگر در كفّاره ظهار روزه گرفته، و يك روز بر نصف آن افزوده باشد، بقيه آن را برگزار مى‌كند.