ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٥٣ - باب(در بيان دعاها و ذكرهائى كه شخص بهنگام آرميدن در بسترش ميخواند)

نمى‌آورند تا مبادا عورت ايشان از پشت سر نمايان گردد بلكه با سر ايماء مى‌كنند.

و اگر جماعتى برهنه باشند هر يك به تنهائى (بترتيبى كه گذشت) نماز مى‌كند نه بجماعت. و در ميان آب و گل (كسى در گل فرو رفته باشد) نماز با ايماء خوانده مى‌شود، و در اين صورت ركوع فروتر از سجود انجام مى‌شود. (چون ركوع را ميتواند تا حدّى خم شود ولى سجده را بايد به ايماء بجاى آورد).

باب (در بيان دعاها و ذكرهائى كه شخص بهنگام آرميدن در بسترش ميخواند)

١٣٥٠- امام صادق ٧ فرمود: هر كس طهارت داشته يا وضو بسازد آنگاه به بستر خويش رود، شب را در حالى بصبح ميرساند كه بسترش همچون مسجد او باشد. و اگر پس از رفتن در بستر بياد آورد كه وضو ندارد پس بر همان روانداز خود تيمم كند، و بهر حال كه باشد چه با وضو و چه با تيمم تا وقتى ذكر خداوند عزّ و جلّ مى‌كند، پيوسته در حال نماز محسوب مى‌شود و ثواب آن را دارد.

شرح: «استحباب با طهارت خوابيدن را ميتوان از آيه مباركه‌ الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ طَيِّبِينَ يَقُولُونَ سَلامٌ عَلَيْكُمْ‌- الآية» استفاده كرد».

١٣٥١- و علاء از محمّد بن مسلم روايت كرده كه گفت: امام محمّد باقر ٧ بمن فرمود: هر گاه شخص دست راست خود را زير سرش گذارد (كه لزوما بايد بر پهلوى راست بخسبد) اين دعا را بخواند «بسم اللَّه اللّهمّ إنّي أسلمت نفسي‌