ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٩٧ - باب وجوب نماز جمعه و فضيلت آن و نيز چگونگى خطبه و نماز جمعه

و شب جمعه و روز جمعه تا هنگامى كه آفتاب از نظر پنهان شود و غروب كند هيچ چيزى نمى‌نويسند مگر صلوات و درود بر پيامبر خدا ٦.

١٢٥٢- در روز جمعه صبحگاه (تا هنگام نماز جمعه) به سفر رفتن و در تكاپوى حوائج مادّى و كارهاى روزمرّه بر آمدن مكروه است، و امّا پس از نماز جمعه سفر و كوشش در راه معاش از روى تيمّن و تبرّك جايز است. اين مضمون در جواب كتابت سرىّ [بن سلامة] كه امام هادى ٧ مرقوم فرموده وارد شده است.

١٢٣٥- ابو أيّوب خزّاز از امام صادق ٧ سؤال كرد در مورد تفسير اين آيه از سوره جمعه كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد: «فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ‌» آن حضرت فرمود (معنى آيه: و چون نماز كرده شود آنگاه در زمين پراكنده شويد و روزى خود را از فضل خداوند طلبيد) نماز در روز جمعه است و متفرّق شدن و بهر سوى رفتن در روز شنبه.

١٢٥٤- و باز آن حضرت (امام صادق ٧) فرمود: شنبه روز مخصوص بنى هاشم، و يك شنبه روز بنى اميّه است، پس بپرهيزيد از اينكه روز يك شنبه را به تيمّن و تبرّك در كارها بگيريد (يا اينكه: خود را از گرفتارى و شدّت آن بر كنار داريد).