ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢٤ - باب(در بيان نماز سفر)

صدوق- رحمة اللَّه- در توضيح خبر ميفرمايد: همانا مراد آن حضرت اينست كه هر گاه بيم فوت وقت نماز ندارد آن را تمام بخواند (يعنى در محلّ اقامت) و اگر بيم دارد كه وقت نماز فوت شود و از دست برود آن را كوتاه كند (يعنى در راه) و مؤيّد اين نظر حديث آتى است كه:

١٢٨٩- در كتاب حكم بن مسكين نقل شده است و گويد: امام صادق ٧ در مورد شخصى كه در وقت نماز از سفر خود باز ميگردد، فرمود: چنين شخصى اگر بيم از دست شدن وقت نماز نداشته باشد بايد نماز را تمام بخواند، و اگر بيم دارد كه وقت نماز فوت شود در اين صورت بايد نماز را كوتاه كند. و مفاد اين حديث موافق خبر إسماعيل بن جابر است كه گذشت.

١٢٩٠- اسحاق بن عمّار از امام موسى كاظم ٧ سؤال كرد كه هر گاه شخص مسافر باشد، آنگاه از سفر بيايد و داخل در محدوده خانه‌هاى كوفه شود آيا نماز را تمام ميكند يا همچنان كوتاه بجا مى‌آورد تا داخل خانه يا محلّه خويش گردد؟

آن حضرت فرمود: البتّه نماز را كوتاه ميگزارد تا زمانى كه به خانه خود (و يا اهل و قبيله خويش كه لابد در يك كوى و برزن مجتمع بوده‌اند) وارد شود.

١٢٩١- سيف تمّار از امام صادق ٧ روايت كرده گويد: يكى از ياران ما (شيعيان) به آن حضرت عرض كرد: روش معمول ما اينست كه چون در منزلى‌