ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢٥ - باب(در بيان نماز سفر)

فرود مى‌آئيم نماز ترك شده روز را (ظاهرا مراد نوافل روز يا بخشهاى كوتاه شده و متروك از نمازهاى روز باشد) در ميان نماز مغرب و عشاء قضا ميكنيم، آيا اين كار درست است؟ آن حضرت فرمود: نه، خداوند متعال به احوال بندگان خويش داناتر است كه ايشان را رخصت داده و تكليف آنان را سبك گردانيده و بر مسافر فقط دو ركعت واجب ساخته و پيش از آن دو ركعت و پس از آن نافله و چيز ديگرى مقرّر نفرموده، مگر نماز شب را كه رخصت داده بر روى شتران و بهر طرف كه رود، رو بهمان جانب بجا آورى.

١٢٩٢- از امام صادق ٧ سؤال كردند در مورد نماز نافله در روز در حين سفر، آن حضرت فرمود: چنانچه نافله (كه مستحبّ است) در هنگام سفر سنّت (و مطلوب و مورد توجه) مى‌بود، نماز واجب يوميّه تمام مى‌بود قصر نميشد (چنان كه در نمازهاى چهار ركعتى فقط دو ركعت آن را ميخوانند و دو ركعت را شارع ساقط فرموده است).

و اشكال ندارد كه در هنگام سفر قضاى نماز شب را روز بجا آورند.

١٢٩٣- رسول خدا ٦ (وقتى هوا بارانى بود يا هنگام بارندگى) نماز فريضه را همچنان كه بر شتر سوار بود (يا به تعبير روايتى ديگر همچنان كه در كجاوه يا محمل نشسته بود) بجا مى‌آورد.

شرح: «مراد چنان كه از لفظ «راحلته» پيداست سفر است نه حضر».

١٢٩٤- ابراهيم كرخى گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: من‌