ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٧١ - باب دعاهائى كه شخص هنگام بيدار شدن از خواب مىخواند

پروردگار مستضعفان است، و همه محامد مخصوص خداوند است كه مردگان را زنده مى‌سازد، و او بر هر چيزى توانا است). و چون شخص اين دعا را بخواند خداوند تبارك و تعالى مى‌فرمايد: بنده من اين سخن را براستى و از سر صدق گفت و شكرگزارى نمود.

١٣٨٩- عبد الرّحمن بن حجّاج از امام صادق ٧ روايت كرده كه مرسوم و معمول آن حضرت چنين بود كه: هر گاه آخر شب از خواب برميخاست صداى خود را بلند ميكرد چندان كه همه اهل خانه مى‌شنيدند و اين دعا را بصداى بلند ميخواند: «اللّهمّ اعنّى على هول المطّلع، و وسّع علىّ المضجع، و ارزقنى خير ما قبل الموت، و ارزقنى خير ما بعد الموت» يعنى: (بار خدايا بر هراس و ترسى كه در آغاز سفر قيامت مشرف شوم يارى فرما، و آرامگاه مرا گشاده و فراخ ساز، و آنچه خوبى پيش از مرگست روزيم گردان، و نيز آنچه خوبى كه پس از مرگ است نصيبم ساز).

١٣٩٠- و در خبر ديگرى از امام محمّد باقر ٧ روايت كرده‌اند كه فرمود: هر گاه از بستر خويش برخاستى به اطراف آسمان نگاه كن و اين دعا را بخوان: «الحمد للَّه الّذى ردّ عليّ روحى أعبده و أحمده، اللّهمّ انّه لا يوارى منك ليل ساج و لا سماء ذات أبراج، و لا أرض ذات مهاد، و لا ظلمات بعضها فوق بعض، و لا بحر لجّيّ يدلج بين يدى المدلج من خلقك، تعلم خائتة الأعين‌