ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٨٤ - (باب ثواب صله امام

چيزى را كه از او گرفته‌ام، به او نداده‌ام. و اين بدان جهت است كه او را در معرض آن قرار داده‌ام كه رويش را، كه براى خداى عزّ و جلّ براى خداى من و خداى خودش عزّ و جلّ به هنگام عبادت او و طلب حوائجش از او، به خاك ميسايد، به من بذل كند. پس هر كس در باره برادر مسلمان خود چنين كند، در حالى كه دانسته باشد كه او شايسته صله و معروف او است، در دعايش براى او به خداى عزّ و جلّ راست نگفته است، آنجا كه با زبانش بهشت را براى او آرزو ميكند، و از مالى فانى از اموال خود بر او بخل ميورزد، زيرا بنده در دعاى خود ميگويد: «خدايا مردان مؤمن و زنان مؤمنه را بيامرز». پس چون آمرزش را براى او طلب ميكند بهشت را برايش طلبيده است، پس كسى كه در مرحله قول چنين كند، و در مقام عمل آن را تحقّق نبخشد انصاف نداده است.

(باب ثواب صله‌[١] امام ٧)

١٧٦٣- از امام صادق ٧ در معنى قول خداى عزّ و جلّ كه فرمود:

مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً* سؤال كردند، امام ٧ فرمود: اين آيه در باره صله امام نازل شده است.

[١] صله در لغت به معنى جايزه و احسان و عطيه است، و در اين جا به معنى تقديم اموال و هدايا است.