ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٩٥ - باب(در بيان احاديث نادره مربوط به نمازها)

كرده گويد: از آن حضرت در باره نماز چاشت سؤال كردم. فرمود: نخستين جمعى كه نماز چاشت كردند قوم تو بودند (كه أبو هريره و پيروان او باشند) و ايشان از گمراهان و بيخبران بودند كه آن نماز را خواندند در حالى كه رسول خدا ٦ هرگز آن نماز را بجا نياورد. و نيز فرمود: همان أمير المؤمنين ٧ بر شخصى گذر كرد كه نماز چاشت ميخواند، پس على ٧ پرسيد: اين چه نمازى است؟ آن شخص گفت: يا امير المؤمنين آيا رها كنم اين نماز را؟ آن حضرت فرمود: آيا بنده‌اى را كه نماز ميگزارد من نهى مى‌كنم؟ (يعنى اگر نماز تو صحيح بود كه ممكن نبود من بنده در حال نماز را از نماز نهى كنم).

١٥٦٣- زراره از امام باقر ٧ روايت كرده كه فرمود: رسول خدا ٦ هرگز نماز چاشت نكرد، گويد: عرض كردم: آيا مگر شما بمن نفرموديد كه آن حضرت در ابتداى روز يعنى هنگام چاشت چهار ركعت نماز ميكرد؟

فرمود: آرى، ولى آن حضرت به عنوان چاشت نماز نمى‌كرد بلكه گاهى كه شغل يا مانعى پيش مى‌آمد چهار ركعت نافله ميكرد از هشت ركعت بعد از ظهر.

١٥٦٤- و عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ٧ در باره نماز نافله ماه مبارك رمضان سؤال كرد، آن حضرت فرمود: سيزده ركعت است كه هشت ركعت از آنها نافله شب و سه ركعت وتر، و دو ركعت نافله صبح كه پيش از نماز صبح است.