ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٦٢ - باب(در بيان چگونگى نماز گرفتن خورشيد و ماه و زلزله و بادهاى مهلك و تاريكيهاى سخت و هولناك و علت آنها)

آرامش بدل گشت (يا زمين ديگر نلرزيد و آرام گرفت).

١٥١٦- امام صادق ٧ فرمود: همانا صاعقه به مؤمن و كافر ميرسد يا آنان را صاعقه مى‌زند ولى كسى را كه بياد خداوند تعالى باشد (يا مشغول ذكر الهى باشد) نميزند.

١٥١٧- و امير المؤمنين ٧ فرمود: باد داراى سر و دو بال است.

١٥١٨- از كامل بن علاء (يكى از اصحاب امام باقر ٧) روايت كرده‌اند كه گفت: من در خدمت امام محمّد باقر ٧ در عريض بودم كه باد شديدى وزيدن گرفت و آن حضرت شروع كرد به تكبير گفتن، آنگاه فرمود: همانا «اللَّه اكبر» باد (يا شدت باد) را برطرف ميسازد.

١٥١٩- و نيز آن حضرت فرمود: خداوند عزّ و جلّ بادى را بحركت در نمى‌آورد مگر از سر رحمت يا براى عذاب، پس هر گاه با آن برخورد كرديد اين دعا را بخوانيد:

اللهمّ انا نسألك خيرها و خير ما ارسلت له، و نعوذ بك من شرها و شر ما ارسلت له.

(يعنى: بار خدايا ما از تو خير اين باد و نيكوترين آنچه را كه اين باد براى آن فرستاده شده درخواست مى‌كنيم، و پناه مى‌بريم به تو از شرّ آنچه كه اين بادى براى آن فرستاده شده است) و پس از دعا تكبير بگوئيد و صداى تكبيرتان را بلند سازيد كه اين كار شدّت و سورت باد را مى‌شكند.