ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٦ - باب سلام كردن بر نمازگزار

باب سلام كردن بر نمازگزار

١٠٦٣- محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ سؤال كرد: آيا شخص مى‌تواند بر جمعى كه در حال نماز هستند سلام كند؟ آن حضرت فرمود: هر گاه مسلمانى بر تو سلام كرد در حالى كه تو در نماز بودى. پس باو سلام كن و چنين مى‌گوئى:

«السّلام عليك» يعنى رحمت الهى و سلامت بر تو باد، و با انگشت خود باو اشاره كن. (كه بفهمد جواب او را داده‌اى).

١٠٦٤- عمّار ساباطى از امام صادق ٧ در مورد سلام كردن بر نمازگزار سؤال كرد، آن حضرت فرمود: هر گاه كسى از مسلمانان بر تو سلام كرد و تو در نماز بودى باو جواب بده بنحوى كه خود تو و او آن را بفهميد يعنى آهسته جواب بده، و صدايت را بلند نكن.

شرح: «مراد از آهسته گفتن جواب سلام اينست كه منافى وضع و حال نمازگزار نباشد، و از اين خبر چنين ظاهر مى‌شود كه واجب است جواب سلام را آهسته بگويند و اين مطلب را حمل بر تقيّه كرده‌اند، زيرا اخبار ديگرى كه در اين خصوص وارد شده جواب سلام گفتن را بطور مطلق واجب اعلام مى‌كند، لكن جمعى از علماى اهل تسنّن جواب سلام را در نماز جايز نمى‌دانند، و پاره‌اى نيز قائلند كه به اشاره بايد جواب داد، لذا آهسته جواب دادن و اشاره با انگشت (كه در حديث قبل گذشت) بعيد نيست با توجه باين ملاحظات و بر سبيل تقيّه بوده باشد، چنان كه در