ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٩٤ - باب(در بيان دعاهائى كه در قنوت نماز وتر خوانده مىشود)

١٤١٦- امام صادق ٧ فرمود: هر سخنى كه بوسيله آن در نماز با پروردگار خود مناجات كنى كلام محسوب نمى‌شود (كه گفتن عمدى آن سبب بطلان نماز باشد).

١٤١٧- از أبى ولّاد حفص بن سالم حنّاط روايت كرده‌اند كه گفت: از امام صادق ٧ شنيدم كه ميفرمود: اشكالى ندارد كه شخص دو ركعت از نماز وتر را بخواند، آنگاه برود و كارى را كه پيش آمده انجام دهد (يا قضاى حاجت كند) و سپس بازگردد و يك ركعت باقى مانده را بخواند (البتّه مراد از وتر دو ركعت شفع و يك ركعت وتر است كه بطور كلّى وتر مى‌گويند).

و اشكالى ندارد كه شخص دو ركعت از وتر را بخواند و بعد آب بنوشد، و سخن بگويد، و نزديكى كند و هر كار ديگرى ميخواهد انجام دهد آنگاه وضو بسازد و پيش از آنكه نماز صبح كند آن يك ركعت وتر باقى مانده را بجا آورد.

١٤١٨- معاوية بن عمّار از امام صادق ٧ در باره قنوت در نماز وتر سؤال كرد آن حضرت فرمود: قبل از ركوع است، گفت: اگر فراموش كردم، آيا پس از آنكه از ركوع سربرداشتم بخوانم؟ فرمود: نه.

مصنّف اين كتاب- رحمه اللَّه عليه- گويد: حكم كسى كه قنوت را