ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢١ - باب(در بيان اينكه اگر نمازگزار را كارى پيش آيد چه بايد بكند)

نمى‌كنم مسجدى كه امام ٧ فرموده جز مسجد بنى عبد الأشهل مسجد ديگرى بوده باشد يا بعبارت ديگر گمان دارم آن حضرت فرموده باشد مسجد بنى عبد الأشهل بوده.

١٠٧٧- عمّار بن موسى از آن حضرت (امام صادق ٧) سؤال كرد:

هر گاه شخصى در حال نماز باشد و صداى در خانه را بشنود آنگاه تنحنح كند تا كنيزك او يا خانواده‌اش اين صدا را شنيده و نزد او آيند و او با دست خود اشاره كند و باو بفهماند كه ببين چه كسى بر در خانه است يا در را مى‌زند، آيا اين كار جايز است؟ آن حضرت فرمود: اشكالى ندارد، و باز از آن حضرت پرسيد: مرد يا زن كه مشغول نماز باشند و چيزى بخواهند آيا جايز است كه بگويند: «سبحان اللَّه» آن حضرت فرمود: آرى، و به هر چه كه بخواهند مى‌توانند ايماء كنند، ولى زن هر گاه در نماز باشد و چيزى بخواهد با دست بر رانهاى خود ميزند تا متوجه او شوند. (يعنى «سبحان اللَّه» را بلند بر زبان نياورد مبادا نامحرمى صداى او را بشنود).

١٠٧٨- محمّد بن بجيل برادر علىّ بن بجيل روايت كرده گويد: امام صادق ٧ را ديدم كه مشغول نماز بود، و مردى از مقابل او گذشت در حالى كه آن حضرت در ميان دو سجده بود سنگريزه‌اى به سوى او پرتاب كرد: و آن مرد متوجه شده بطرف او بازگشت.