ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٦٦ - باب(در بيان چگونگى نماز گرفتن خورشيد و ماه و زلزله و بادهاى مهلك و تاريكيهاى سخت و هولناك و علت آنها)

امام ٧ بر آن است كه اذهان را از امور طبيعى منصرف و متوجه جنبه الهى اين امور كند و همچنين آنچه از خير و شرّ بر اين امور مترتب است تا عموم مردم بدانند كه همه عوامل طبيعى به مشيّت الهى و اراده حقّ و جملگى مسخّر امر او مى‌باشند، چه هيچ يك از نظامات كونيّه از خود استقلالى ندارد و از جانب خداوند موكّلى از فرشتگان بر آنها فرمانروا هستند. و شايد مراد از ركن، عرش الهى باشد و وصف به يمانى نيز بقرينه «و السّموات مطويّات بيمينه» و آيات اين گونه، كنايه از قدرت كامله خداوند عليم و حكيم باشد.

١٥٢٣- امام صادق ٧ فرمود: باد جنوب چه خوش بادى است، شدّت و سورت سرما را از مستمندان مى‌شكند و بازمى‌دارد، و درختان و گياهان را باردار مى‌سازد، و آب را در رودخانه‌ها به سيلان و جريان مياندازد.

١٥٢٤- امير المؤمنين ٧ فرمود: بادها پنج گونه هستند كه يكى از آنها باد عقيم است پس بخدا پناه مى‌بريم از شرّ باد عقيم.

١٥٢٥- پيامبر اكرم ٦ هر گاه كه باد زرد، يا باد سرخ، يا باد سياه وزيدن ميگرفت، رنگ روى مباركش دگرگون شده و زرد ميگرديد، و مانند كسى ميشد كه ترسان و لرزان باشد تا آنگاه كه از آسمان قطره‌اى باران ببارد، در اين موقع بود كه رنگ و روى آن حضرت بحال عادى برمى‌گشت و ميفرمود: باد رحمت الهى را آورد يا باد رحمت خداوند آمد.

١٥٢٦- زراره و محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ روايت كرده‌