ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤٦ - باب(نماز خوف و هنگام حمله دشمن و مقابله با او و پيكار با شمشير تن بتن)

كلاه خود و زره و سلاحهايشان را با خود نگه دارند. كافران دوست دارند كه هر گاه شما از سلاحها و اسباب خود غافل شويد به يك حمله ناگهانى و هماهنگ بر شما يورش آورند. و اگر شما را آزارى و زحمتى از باران رسد يا بيمار باشيد باكى نيست كه اسلحه خود را بهنگام نماز بر زمين گذاريد ولى وسائل خود مانند سپر و خود و جوشن را با خويشتن نگه داريد و نماز كنيد البتّه خداوند براى كافران عذابى خواركننده آماده ساخته است. و چون نماز را بپايان رسانديد پس ذكر خدا كنيد بر پا ايستاده و نشسته و آنگاه كه بر پهلو خفته‌ايد در همه حال ياد خدا كنيد، و چون از هراس دشمن و آسيب او ايمن شديد و اطمينان يافتيد در وطن خود آنگاه نماز را با آداب كامل و تمام بپا داريد كه نماز در وقتهاى معيّن بر مؤمنان مقرّر و نوشته شده است).

اينست نماز خوفى كه خداوند عزّ و جلّ پيامبرش را ٦ بدان امر فرموده است.

١٣٣٥- از امام صادق ٧ روايت كرده‌اند كه فرمود: هر كس نماز مغرب را با جماعت در خوف (بعنوان نماز خوف) بخواند، با گروه اوّل يك ركعت و با گروه دوّم دو ركعت ديگر را بجا آورد.

و كسى كه شير يا حيوان درنده‌اى سر راهش آمده و از طرفى نيز نگران باشد كه وقت نماز فوت شود رو بقبله كند و نمازش را با ايماء بخواند، و اگر از حيوان مى‌ترسد كه به او حمله كند، رو به حيوان داشته و بهر سوى كه ميگردد او نيز بگردد (يا پيوسته چشم از حيوان برندارد) و نماز را با ايماء (اشاره) تمام كند.