ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٩٥ - باب(در بيان دعاهائى كه در قنوت نماز وتر خوانده مىشود)

فراموش مى‌كند تا زمانى كه به ركوع ميرود اينست كه هر گاه از ركوع سربرداشت آن را بخواند، و امام صادق ٧ بخاطر مخالفت با عامّه از اين كار در نماز وتر و نماز صبح منع فرموده است، زيرا آنان در اين دو نماز پس از ركوع قنوت ميخوانند (پس چنانچه شخص پس از ركوع بخواهد بعنوان قضا قنوت را بخواند شبيه به رفتار عامّه مى‌شود) ولى اينكه در باقى نمازها شخص مى‌تواند چنين كارى كند بدان جهت است كه اكثر عامّه اعتقاد بقنوت در باقى نمازها ندارند. (پس احتمال تشبّه به عامّه در ميان نيست) و چون از قنوت وتر فارغ شود و نماز وتر را تمام كند دو ركعت نافله صبح را بجا آورد.

١٤١٩- امام صادق ٧ فرمود: دو ركعت نافله صبح را قبل از صبح كاذب و هنگام دميدن صبح كاذب و پس از آن (كه صبح صادق باشد) بخوان. در ركعت اوّل الحمد و سوره قل يا ايّها الكافرون، و در ركعت دوم الحمد و سوره قل هو اللَّه احد را بخوان.

و جايز است كه شخص اين دو ركعت را پس از نماز شب بخواند، و هر چه (نافله صبح را) نزديكتر به صبح بخواند بهتر است و فضيلت بيشترى دارد، و چون صبح دميد نماز صبح را بخوان، و ميان دو ركعت نافله صبح و نماز صبح با دراز كشيدن يا بپهلو خوابيدنى فاصله انداز و كافى است كه بعنوان فاصله سلام بدهد.