ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣١٤ - (باب اشيائى كه زكات بر آنها واجب مىشود)

(باب كسى كه از گرفتن زكات شرم مى‌كند و لذا به عنوانى ديگر به او داده مى‌شود)

١٥٩٧- عاصم بن حميد، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: به امام ابو جعفر ٧ معروض داشتم: مردى از ياران ما شرم مى‌كند از اينكه زكات بگيرد، آيا جايز است كه آن را به او بدهم و نام زكات بر آن ننهم؟ فرمود: همين گونه به او بده و نام زكات را نزد او بر آن منه و مؤمن را خوار مساز.

(باب اشيائى كه زكات بر آنها واجب مى‌شود)

١٥٩٨- حسن بن محبوب از عبد الله بن سنان روايت كرده است كه گفت:

امام صادق ٧ فرمود: آيه زكات: «خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها»[١] در ماه رمضان بر او- يعنى رسول خدا ٦ نازل شد، پس رسول خدا ٦ جارچى خود را فرمود تا در جمع مردم جار زد كه خداى تبارك و تعالى زكات را بر شما فرض نموده است، همان طور كه نماز را بر شما فرض كرده است، پس‌

[١] التوبه: ١٠٣.