ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٩ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

ما در محضر امام صادق ٧ بوديم كه مردى نزد آن حضرت آمده و گفت: ما در مسجد نماز صبح را خوانده بوديم بعضى رفته بودند و عدّه ديگر نشسته و مشغول تسبيحات و تعقيب نماز بودند كه شخصى وارد مسجد شد و اذان گفت (كه اقامه نماز كند) ما او را منع كرده از اين كار بازداشتيم، امام صادق ٧ فرمود: كار خوبى كرديد مگذاريد كسى بار ديگر اذان بگويد و بشديدترين وجه او را منع كنيد، من از آن حضرت سؤال كردم: اگر جماعتى وارد شدند و خواستند نماز جماعت كنند چه بايد بكنند؟ فرمود: در گوشه‌اى از مسجد مى‌ايستند و امام ايشان پيش نمى‌ايستد (بلكه در ميان آنان مى‌ايستد و باو اقتدا مى‌كنند و مانند امام راتب مسجد جلوى جماعت نمى‌ايستد).

و هر كس فراموش كند پشت سر امام سلام نماز را بگويد همان سلام گفتن امام از او كفايت مى‌كند، و هر كس از روى فراموشكارى قبل از امام سلام بگويد نيز اشكالى ندارد.

١٢١٨- حسن بن محبوب از جميل بن صالح و او از سماعه و او از امام صادق ٧ روايت كرده است در مورد شخصى كه امام يك ركعت پيش از او نماز كرده باشد و او به امام ملحق شود، و چون براى ركعت چهارم برميخيزد امام بگمان افتد كه يك ركعت باقيمانده است پس امام نيز برخيزد (كه در واقع ركعت پنجم امام مى‌شود) آيا اين ركعت را مى‌تواند به امام اقتدا كند در صورتى كه ركعت پنجم‌