ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٧ - باب(در بيان نماز سفر)

١٢٧٢- رسول خدا ٦ فرمود: هر كس در سفر نماز (چهار ركعتى) را چهار ركعت بخواند و آن را كوتاه نكند من در پيشگاه خداوند از او بيزارم (و شفاعت او را نزد خداوند نخواهم كرد).

مؤلّف كتاب- رحمه اللَّه- در ادامه حديث ميفرمايد: يعنى شخص از روى عمد نماز را قصر نخواند و تمام بجا آورد.

شرح: «اين خبر دليل است كه حكم تقصير در سفر عزيمت است نه رخصت، يعنى شخص مجبور است شكسته بخواند و مختار نيست».

١٢٧٣- امام صادق ٧ فرمود: كسى كه در سفر نماز را تمام ميخواند همانند كسى است كه در حضر نماز را كوتاه بجا مى‌آورد.

١٢٧٤- و أبو بصير از آن حضرت سؤال كرد: شخصى در سفر از روى فراموشى نماز را چهار ركعت و تمام بجا مى‌آورد و بعد متوجّه مى‌شود كه در حال سفر بوده است، چه بايد بكند؟ آن حضرت فرمود: اگر در همان روز بخاطر آورد بايد نماز را اعاده كند، و اگر بياد نياورد كه در حال سفر بوده تا اينكه آن روز سپرى شود لازم نيست نماز را اعاده كند.

١٢٧٥- زراره از امام باقر ٧ روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: چهار گروه هستند كه برايشان واجبست در سفر و حضر نماز را تمام بخوانند