ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٨ - باب(در بيان نماز سفر)

كه عبارتند از: مكارى يعنى چهارپادار كه چهار پايان خود را كرايه ميدهد، و كسى كه خود را اجير ديگرى مى‌سازد كه قاصد باشد و پيامى بجائى ببرد، و چوپان، و پيك، زيرا در حال سير و گشت بودن، كار و حرفه ايشان است و سفر محسوب نمى‌شود.

و در خبر ديگرى روايت كرده‌اند كه ملّاح يا كشتيبان و ناخدا نيز همين حكم را دارند و مراد از «اشتقان» كه در حديث آمده بريد و قاصد است. (بعيد نيست مراد از اشتقان همان كلمه فارسى استوان باشد كه معرّب شده و بدين صورت در آمده است، يعنى امين نامه پست، يا نگهبان دشت و ده.)

١٢٧٦- محمّد بن مسلم از امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود: ناخدا و خدمه كشتى كه در كشتى خود در حال حركت هستند نبايد نماز را كوتاه كنند، همچنين است حكم مكارى يعنى چهارپادار و شتربان كه بدنبال شتران در حركت است.

١٢٧٧- عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ٧ روايت كرد، كه آن حضرت فرمود: مكارى يا چهارپادار اگر در خانه خود نباشد مگر پنج روز يا كمتر، در سفر خود كه در روز انجام ميدهد نماز را قصر ميخواند و نماز شب را تمام ميگزارد، و روزه ماه رمضان را نيز بايد بگيرد، و اگر مكارى به شهرى ميرود ده روز يا بيشتر اقامت كند و بعد به منزل خود بازگردد و در آنجا ده روز يا بيشتر اقامت كند در سفر خود نماز را كوتاه ميخواند و روزه را افطار ميكند. توضيح‌