ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١١٩ - باب(در بيان نماز سفر)

شرح: «بخش اوّل مبنى بر اينكه مكارى چنانچه در منزل خود پنج روز يا كمتر بماند نماز روز را قصر ميكند و شب را تمام علّامه حلّى- رحمة اللَّه- در كتاب مختلف آن را حمل بر كوتاه ساختن نوافل فرموده، يعنى نوافل روز از او ساقط مى‌شود، و شيخ طوسى- رحمة اللَّه عليه- در نهايه و مبسوط خود موافق اين مضمون عمل فرموده است. و مراد از نماز شب نماز عشاء است، و اكثر اصحاب با توجّه بمفاد اخبار ديگرى قائلند كه نماز روز را نيز بايد تمام گزارد لكن اين خبر خاصّ و مقدّم بر عامّ است. و امّا در خصوص قسمت اخير حديث كه ميفرمايد: در سفر خود نماز را كوتاه ميكند و روزه را افطار مى‌نمايد منظور سفرى است كه پس از بازگشت بمنزل خود با شرايط مذكور در حديث عازم آن خواهد شد و اين كوتاه ساختن متوقّف بر دو امر است يعنى ده روز اقامت در شهرى كه بدان جا ميرود و ده روز ديگر اقامت در منزل خود.

بهر حال هر يك از دو امر مذكور بنحو مستقلّ از اين حيث محتاج تأويل است».

١٢٧٨- امام صادق ٧ فرمود: شتربان و مكارى هر گاه در سفر بسرعت و تعجيل راه پيمايند در ميان دو منزل نماز را كوتاه مى‌كنند، و در دو منزل كه بدان ميرسند نماز را تمام مى‌كنند.

شرح: «در بيان خبر چند قول است يكى آنكه مراد از «منزلين» منزلشان در حضر و در سفر است كه فقط در راه نماز را شكسته مى‌خوانند و ديگر اينكه هر گاه اين دو (جمّال و مكارى) قصد مسافرتى غير شغلشان را داشته باشند بايد در منزل و مقصد نماز را تمام بخوانند و در بين راه قصر، سوّم اينكه اوّلين سفرشان باشد هر چند شغل آنان باشد و اين توجيهات را براى آن كرده‌اند كه جمّال و مكارى حكمشان تمام است نه قصر».

١٢٧٩- عبد اللَّه بن جعفر از محمّد بن جزك روايت كرده كه گفت: ضمن عريضه‌اى به امام هادى ٧ نوشتم كه مرا شترانى است و شتردارانى دارم كه‌