ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢١ - باب(در بيان نماز سفر)

مى‌پيمايد، پنجم صحرانشينان كه با توجّه به وضع آب و هوا پيوسته كوچ مى‌كنند، ششم: كسى كه پى آبگيرها و زمينهاى سبز ميگردد تا حيوانات خود را بچراند، هفتم:

كسى كه براى تفريح پى شكار حيوانات ميرود و نيازى به آن ندارد كه بدان وسيله قوت خود را فراهم كند، و نيز راهزنان مسلّح.

١٢٨٢- موسى بن بكر از زراره و او از امام باقر ٧ روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: هر گاه كسى نمازى را فراموش كند يا نماز خود را بدون وضو خوانده باشد خواه مقيم باشد و خواه مسافر و بعد آن را بياد آورد بايد همان نمازى را كه بر او واجب بوده و تكليف او در وقتى كه فراموش كرده بود بجا آورد نه چيزى بدان بيافزايد و نه چيزى از آن كم كند، و كسى كه چهار ركعت نماز را فراموش كرده وقتى بياد آورد چهار ركعت قضا كند چه در آن حال مسافر باشد و چه مقيم، و اگر دو ركعت را فراموش كرده هنگامى كه بياد آورد همان دو ركعت را بخواند چه مسافر باشد و چه مقيم.

شرح: «حاصل اينكه آنچه از او فوت شده قضايش را خواه در سفر و خواه در حضر همان طور كه از او فوت شده بجاى مى‌آورد».

١٢٨٣- امام صادق ٧ فرمود: از امور بسيار مطلوب كه ذخيره اعمال است (و يا از امورى كه جزء اسرار احكام الهى است و پوشيده از عموم مردم) تمام گزاردن نماز در چهار موضع است: مكّه، مدينه، مسجد كوفه، و در كنار مرقد حضرت سيّد الشهداء ٧.