ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٧٠ - (باب آنچه در باره آنان كه تاب روزه ندارند از پير و جوان و حامله و زن شيرده آمده است)

در هر روز مدّى از طعام صدقه بدهند، و قضائى به ايشان تعلّق نمى‌گيرد، و اگر قدرت پرداختن آن را نداشته باشند چيزى بر ذمّه ايشان نيست.

١٩٤٨- و عمّار بن موسى روايت كرده است كه امام صادق ٧ در باره مردى كه به علت اصابت تشنگى بر جان خود بترسد، فرمود: مى‌تواند به اندازه حفظ رمق خود، و نه به اندازه سيراب شدن بنوشد.

١٩٤٩- و در روايت ابن بكير آمده است كه از امام صادق ٧ در باره قول خداى عزّ و جلّ: «و على الّذين يطيقونه فدية طعام مسكين» سؤال كردند، امام فرمود: معنى آيه اين است كه: كسانى كه طاقت روزه گرفتن داشته‌اند، و آنگاه پيرى يا بيمارى عطاش يا مانند آن به ايشان اصابت كرده است، در برابر هر روز مدّى از طعام به ايشان تعلّق مى‌گيرد.

١٩٥٠- و علاء از محمّد بن مسلم، روايت كرده است كه گفت: از امام ابو جعفر ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: زن باردار در شرف وضع حمل، و زن شير دهنده كم شير، باكى بر ايشان نيست كه در ماه رمضان روزه خود را بگشايند، زيرا كه آن دو طاقت روزه را ندارند، و بر ذمّه ايشان است كه هر يك از آن دو براى هر روزى‌