ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٦٨ - (باب حد مرضى كه صاحب آن ميتواند افطار كند)

(باب حدّ مرضى كه صاحب آن ميتواند افطار كند)

١٩٤١- ابن بكير از زراره روايت كرده است، كه گفت: از امام صادق ٧ سؤال كردم كه حدّ مرضى كه شخص روزه‌دار مى‌تواند در آن حدّ افطار كند، و نماز ايستاده را واگذارد چيست؟ پس امام [به رسم تمثّل به آيه‌اى از قرآن‌] فرمود: «بلكه انسان بر نفس خود بصير است»[١]. و او بهتر مى‌داند كه به چه كارى و به چه اندازه طاقت دارد.

١٩٤٢- و جميل بن درّاج، از وليد بن صبيح، روايت كرده است، كه گفت:

روزى در ماه رمضان در مدينه تب كردم، پس امام صادق ٧ كاسه‌اى كه سركه و زيت در آن بود، براى من فرستاد، و مرا فرمود: افطار كن، و نمازت را نشسته بخوان.

١٩٤٣- و بكر بن محمّد أزدى از امام صادق ٧ روايت كرده است، كه گفت: پدرم، در حالى كه من مى‌شنيدم، در باره حدّى از مرض كه انسان در آن حدّ روزه را ترك مى‌كند سؤال كرد، پس امام فرمود: اين در وقتى است كه مريض توانائى صرف سحرى نداشته باشد.

[١] آيه ١٤ از سوره قيامت.