ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٩ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

١١٢٠- و جميل بن صالح (از امام صادق ٧) پرسيد: كداميك از اين دو كار فضيلت بيشترى دارد، اينكه شخص در اوّل وقت نماز را بتنهائى بخواند، يا اينكه آن را مقدارى به عقب اندازد و با مردم كه در مسجد او جمع مى‌شوند (در صورتى كه امام ايشان باشد) بجماعت نماز را بخواند؟ آن حضرت فرمود: چنانچه امام مردم باشد بهتر است كه نماز را به تأخير اندازد و با مردم بجماعت نماز بخواند.

١١٢١- و باز شخصى از آن حضرت سؤال كرد و گفت: من مسجدى بر در خانه‌ام يا نزديك خانه‌ام دارم كداميك از اين دو بهتر است، اينكه در خانه‌ام بتنهائى نماز بخوانم و آن را طولانى بجا آورم، يا اينكه به مسجد بروم و امامت مردم كنم و نماز را سبك بخوانم (چون در نماز جماعت سبك خواندن مطلوب است) آن حضرت در پاسخ مرقوم فرمود: با مردم نماز كن و نماز را نيكو بجا آر و سنگين مكن. (نه چندان سنگين كه مأمومين را ملال آورد، و نه چندان سبك كه عامّه مى‌كنند و حسن نماز را ميكاهد).

١١٢٢- امير المؤمنين ٧ در مورد دو نفر كه با هم نماز كرده و يكى از آن دو بديگرى گويد من امامت تو كردم، و ديگرى نيز گويد من امام تو بودم فرمود:

نماز آن دو نفر صحيح است، راوى گويد: عرض كردم: حال اگر يكى از آن دو بديگرى بگويد: من به تو اقتدا كردم، و ديگرى نيز بگويد: من به تو اقتدا كردم چگونه است؟ آن حضرت فرمود: نماز هر دو باطل است و هر دو نفر بايد نماز را دوباره بخوانند.