ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٢٨١ - (نماز ديگرى براى خواستن حاجت)

زياد (بسته بميل و توانائيش) آنگاه به مسجد رود، و دو ركعت نماز كند و حمد و ثناى الهى بجا آورد و بر پيامبر و اهل بيت آن حضرت : درود و صلوات فرستد، آنگاه چنين دعا كند: «اللّهمّ إن عافيتني من مرضي، أو رددتني من سفري، أو عافيتني ممّا أخاف ....- بدنبال اين دعا كسى يا چيزى را كه از آن مى‌ترسد نام ببرد-».

(ترجمه دعا اينست: بار خدايا اگر مرا از بيماريم شفا دهى (يا اميد آن دارم و يا تو سزاوارى به انجام اين خواهش كه همواره تفضل فرموده‌اى، بهر حال جزاى إن محذوف است و اغلب در اين قبيل جملات شرطيّه معنى اينست كه اگر چنين و چنان ميشد به منتهاى خواسته‌ام رسيده بودم و ديگر انديشه‌اى و خواسته‌اى نداشتم يا مرا از اين سفر بسلامت برگردانى اگر براى سفر دعا مى‌كند يا مرا حفظ كنى از شرّ و آسيب دشمنان كه بيمناكم از فلان و بهمان (كه نام آن شخص يا چيزى را مى‌برد) چنانچه بترتيبى كه گذشت عمل كند موردى نباشد مگر آنكه خداوند متعال خواسته او را به او اعطا فرمايد و اين استجابت بسبب وعده او است كه بپاس آن وعد واجب است كه خداوند متعال حاجت او را بر آورده سازد و نيز اينكه خدا اين عمل را بشكر نعمت او قبول مى‌فرمايد (يا شايد اين عمل شكر نعمت بر آورده شدن حاجت است).

(نماز ديگرى براى خواستن حاجت)

١٥٤٥- امام سجّاد ٧ را معمول چنين بود كه هر گاه پيشامدى ايشان را غمگين مى‌ساخت آن حضرت دو جامه از زبرترين و خشن‌ترين جامه‌هايشان را بتن ميكرد. سپس در آخر شب دو ركعت نماز ميكرد و چون بسجده آخر نماز ميرفت صد بار «سبحان اللَّه»، و صد مرتبه «الحمد للَّه» و صد بار «لا إله إلّا اللَّه» و صد مرتبه «اللَّه اكبر» ميگفت و سپس به تقصيرهاى خويش در عبادت (يا قصورى كه‌