ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢٠ - باب(در بيان نماز سفر)

همراه آنها است و خود بعنوان مكارى با شتران بيرون نميروم مگر در سفر مكّه بخاطر رغبت و ميل فراوانى كه به حجّ دارم و يا ندرتا در بعضى جاهاى ديگر، در اين صورت وقتى كه خود با شتران بيرون ميروم چه چيز بر من واجبست و تكليف من چيست آيا كوتاه ساختن نماز و افطار روزه در سفر بر من واجب است يا تمام گزاردن؟ آن حضرت ضمن نامه و توضيحى فرمود: اگر تو در همه سفرها همراه آنها نيستى و با آنها بيرون نميروى مگر در سفر مكّه در اين صورت بايد نماز را كوتاه بگزارى و روزه را افطار كنى.

١٢٨٠- عبد الرّحمن بن حجّاج از امام صادق ٧ سؤال كرد: شخصى داراى املاك و مزرعه‌ها است و اين مزرعه‌ها نزديك يك ديگر هستند و او براى سركشى بآنها ميرود و اطراف آنها ميگردد آيا نماز را تمام ميخواند يا قصر ميكند؟

آن حضرت فرمود: نماز را تمام ميگزارد.

١٢٨١- اسماعيل بن أبى زياد (سكونى) از امام صادق و آن حضرت از پدرش عليهما السّلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: هفت كس هستند كه نماز را كوتاه نمى‌كنند و تمام ميگزارند: اوّل عامل زكات كه براى جمع كردن زكات در حوزه مأموريت خود ميگردد، دوّم اميرى كه در ناحيه امارت خود به گشت ميپردازد تا از احوال مردم مطّلع شود، سوّم تاجرى كه جهت انجام امور تجارى خود از بازار شهرى به بازارى ديگر ميرود، چهارم چوپان كه به مقتضاى حرفه خود بدنبال گوسفندان راه‌