ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤ - باب در بيان چگونگى و احكام نماز بيمار، و مدهوش و بىخبر، و ناتوان و شخصى كه بيمارى شكم داشته باشد، و پير كهن سال، و مانند ايشان

بكن هر چند ميان تو و عطسه‌كننده دريائى فاصله باشد.

١٠٥٩- و نيز آن حضرت فرمود: شخص كور و نابينا اگر روى به غير قبله نماز كند (يعنى نماز كند و بعد معلوم شود رو به قبله نبوده) چنانچه وقت هنوز باقى است نماز را اعاده كند، و اگر وقت گذشته اعاده نمى‌كند.

١٠٦٠- از فضيل بن يسار روايت كرده‌اند كه گفت: به امام باقر ٧ عرض كردم: گاهى كه در نماز هستم در شكم خود پيچش باد و سر و صدا يا قرقرى حسّ مى‌كنم، چه كنم؟ آن حضرت فرمود: برگرد و وضو بگير و نماز را از آنجا كه رها كرده‌اى ادامه بده بشرط اينكه نماز را با سخن گفتن عمدى باطل نكنى، و اگر از روى سهو و فراموشى سخن گفتى چيزى بر تو نيست و اين بمنزله كسى است كه از روى فراموشى در نماز سخنى بگويد، عرض كردم: هر چند چنين كسى روى از قبله بگرداند؟ فرمود: آرى، اگر چه روى از قبله هم بگرداند.

شرح: «ظاهرا امام ٧ از بازگشتن از قضاء حاجت به لفظ «برگرد و وضو بساز» تعبير فرموده‌اند، چنان كه چنين تعبيرى شايع است، و الا بر تقدير قبول اين حكم لازم مى‌آيد كه صرفا شنيدن صدا از شكم موجب بطلان وضو باشد، و بدنبال قبول فرض اخير لا جرم لازم مى‌آيد كه ناقص نماز نيز باشد. و دور نيست مراد مواردى باشد كه شدّت هيجان و حركت باد در شكم منتهى به خروج غير ارادى آن از شخص گردد، و اللَّه تعالى يعلم، و نيز در طريق صدوق به فضيل بن يسار على بن حسين‌