ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٦٩ - باب(در بيان وقت نماز شب)

استفهام گويد: زياده بر آن مى‌توانم انجام دهم!؟) گوئى بنظرش ميرسد رسول خدا ٦ در موردى كوتاهى فرموده باشد. و از طرفى نيز دشمن ميدارم كسى را كه قرآن خوانده باشد و از آن آگاه باشد، آنگاه شب از خواب بيدار شود ولى براى نماز شب قيام نكند تا آن هنگام كه صبح شود، بى‌درنگ برخيزد و نماز صبح كند.

(منظور امام ٧ اينست كه افراط و تفريط هر دو موجب خشم من مى‌شود).

١٣٨٤- ابو حمزه ثمالى از امام باقر ٧ روايت كرده كه فرمود: هيچ بنده‌اى نيست كه نيّت كند و قصد داشته باشد در ساعتى كه ميخواهد از خواب بيدار شود، و خداوند تبارك و تعالى بداند كه اين برخاستن فقط بخاطر رضاى او است، مگر اينكه دو فرشته را بر او گمارد تا در همان ساعت مورد نظر او را تكان دهند و از خواب بيدار كنند.

١٣٨٥- عيص بن القاسم از امام صادق ٧ روايت كرده كه فرمود: هر گاه خواب بر شخص غلبه كند و او در حال نماز باشد بايد سر بر بستر گذارد و بخسبد زيرا بر او بيمناكم و مى‌ترسم اگر بخواهد بگويد: بار خدايا مرا داخل بهشت فرما، در حال خواب آلودگى و بى‌خبرى بگويد: بار خدايا مرا به آتش جهنّم داخل ساز.

١٣٨٦- زكريّاى نقّاض از امام باقر ٧ روايت كرده كه در مورد