ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٥١ - باب(نماز خوف و هنگام حمله دشمن و مقابله با او و پيكار با شمشير تن بتن)

كرده‌اند. و مواقف پيكارگرى است كه روياروى دشمن قرار گرفته است».

١٣٤٦- عبيد اللَّه بن على حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: نماز زحف (كه جهت كارزار به دشمن نزديك شده يا در منطقه جنگى قرار گرفته‌اند) بر پشت چهار پا انجام مى‌شود و بدين نحو كه با سر خود (ايماء) اشاره ميكنى و تكبير مى‌گوئى، و در مورد «مسايفه» (كه از هر دو سو شمشير كشيده شده و جنگ تن به تن در گرفته) تنها تكبير است بدون ايماء و اشاره، و در مورد «مطارده» (كه يك گروه، گروه ديگر را ميراند و وادار به عقب‌نشينى ميكند) هر كس بهر صورت كه برايش امكان پذير است و در همان جائى كه هست به ايماء نماز ميكند.

شرح: «در هنگام جنگ با شمشير و نيزه و تير در گير و دار نبرد نماز بحسب امكان است در حال ايستادن يا راه پيمودن يا سواره در هر كدام از اين صورتها رو بقبله تكبيرة الإحرام گفته و نماز را باختصار و أقلّ واجب به دو ركعت بپايان ميرساند و اگر قادر بر ركوع و سجود نبود به اشاره سر و گفتن تكبير قناعت ميكند، و حتّى الإمكان روى از قبله نمى‌گرداند و در صورت عدم شناخت قبله بهر جانب كه ممكن است رو مى‌كند، و اگر سواره بتواند پياده مى‌شود و إلّا همان طور در حال سوارگى بر قربوس زين سجده ميكند، و اگر نتوانست تنها تكبير مى‌گويد و ركوع و سجود را باشاره برگزار ميكند، و اگر اينها ممكن نشد فقط بجاى هر ركعت تسبيحات اربعه را ميگويد كه عبارت از «سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله إلّا اللَّه و اللَّه اكبر» است».

١٣٤٧- و نيز آن حضرت (امام صادق ٧) فرمود: در جنگ صفّين وقتى كارزار بالا گرفت نماز ظهر و عصر و مغرب و عشاى اصحاب امير المؤمنين ٧ فوت شد (يعنى نتوانستند آن را بجماعت و در وقت مقرّر بجا آورند) پس بنا