ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢٩ - باب(در بيان نماز سفر)

نماز را در عرفات تمام ميخوانند، اين كار چگونه است؟ آن حضرت فرمود: واى بر آنان- يا خدا بر ايشان رحمت آورد- (راوى شك دارد امام ٧ كداميك از دو عبارت را فرموده است) كدام سفر سختتر و مشكلتر از اين سفر است، نه درست نيست، تمام نكنند، بلكه نماز را قصر بخوانند.

١٣٠٢- امام صادق ٧ فرمود: هنگامى كه جبرئيل بر رسول خدا ٦ نازل شده و حكم تقصير (يا كوتاه ساختن نماز براى مسافر) را آورد، پيامبر خدا ٦ به او فرمود: در چه مسافتى قصر بايد كرد؟

جبرئيل گفت: پس از طى يك بريد راه آن حضرت پرسيد: يك بريد چه مسافتى است؟ عرض كرد: فاصله ميان سايه كوه عير تا سايه كوه و عير، پس بنى اميّة اين فاصله را اندازه‌گيرى كرده و به دوازده ميل بخش و علامت‌گذارى نمودند كه هر ميل معادل هزار و پانصد ذراع و آن يك بريد بود كه عبارت از چهار فرسخ است.

مؤلّف- رحمة اللَّه عليه- ميفرمايد: تأويل حديث اين است كه هر گاه سفر بمسافت چهار فرسخ باشد و شخص بخواهد همان روز اين چهار فرسخ رفته را بازگردد در اين صورت بر او واجب است كه نماز را قصر كند، و هر گاه شخص اراده بازگشت در همان روز را ندارد در اين صورت مخيّر است اگر خواهد نماز را تمام كند و اگر خواهد كوتاه بخواند. و مؤيّد اين تأويل كه بيان كردم خبر آتى است:

١٣٠٣- و آن صحيحه جميل بن درّاج است از زرارة بن أعين كه گفت: از