ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٣ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

فرمود: هر گاه مسافر، داخل نماز عدّه‌اى مقيم و غير مسافر گردد، اگر نماز ظهر باشد دو ركعت اوّل را بقصد واجب بجا مى‌آورد، و دو ركعت آخر را به نيت نافله، و هر گاه آن نماز، نماز عصر باشد، شخص دو ركعت اوّل را بقصد نافله ميخواند، و دو ركعت آخرين را به قصد نماز فريضه.

شرح: «چون نافله عصر قبل از عصر است و پس از آن نافله‌اى نيست».

١١٨٤- و نيز از آن حضرت روايت كرده‌اند (كه در مسأله و فرض پيشين) هر گاه مسافر به نماز ظهر داخل شده باشد، دو ركعت اوّل را بقصد ظهر و دو ركعت آخر را به نيّت نماز عصر بجا مى‌آورد:

صدوق- رحمه اللَّه- مى‌فرمايد: اين اخبار (هر چند ظاهرا مختلف باشد) در واقع با يك ديگر اختلافى ندارد، و در هر يك از اين صورتها نمازگزار مختار است، پس بهر كدام عمل كند جايز است.

١١٨٥- عبد اللَّه بن مغيره روايت كرده گويد: منصور بن حازم همواره ميگفت: هر گاه به امام رسيدى و او دو ركعت نماز كرده و نشسته بود، تكبيرة الاحرام بگو و بنشين، و وقتى بلند شدى بار ديگر تكبيرة الاحرام بگو.

شرح: «اگر نمازگزار قبل از ركوع امام را درك كرد آن ركعت باجماع درست است، و اگر در حال ركوع درك كرد اين نيز بقول أصحّ يك ركعت محسوب مى‌شود يعنى امام كه در حال ركوع است، وى تكبيرة الاحرام گفته و به امام ملحق مى‌شود و اگر امام را پس از سر برداشتن از ركوع درك كرد ميتواند تكبير بگويد و اقتدا كند و با