ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٧ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

و بر امام جماعت است كه از محلّ نماز خود برنخيزد تا مأمومين پشت سر او نمازشان را تمام كنند، ولى اگر امام صبر نكند و برخيزد هم بر او چيزى نيست و مسئوليّتى ندارد.

پدرم- رحمه اللَّه- در رساله‌اى كه برايم فرستاده گويد: اگر از تو بادى يا حدثى خارج شد كه وضو را باطل مى‌سازد يا بخاطرت آمد كه وضو ندارى در هر حالى كه در نماز هستى سلام بده و مردى را كه اهليّت داشته باشد پيش انداز تا با مردم باقيمانده نمازشان را امامت كند، و تو خود نيز وضو بساز و نمازت را دوباره بخوان.

١١٩٣- امير المؤمنين ٧ فرمود: هر امامى كه امامت نمازگزاران كند و بخاطرش آيد كه جنب بوده است و فراموش كرده، يا حدثى از او سر بزند يا خون از بينى او روان شود يا باد و سر و صدائى در شكم او بپيچد كه نتواند آن را نگه دارد، بايد جامه خود را بر بينى‌اش برگيرد، (و چنان بنمايد كه خون از بينى‌اش جارى شده آنگاه از حال نماز خارج شده) و دست يكى از مأمومين را گرفته و او را پيش بدارد تا بجاى او نماز را ادامه دهد آنگاه خود وضو بسازد و امام جديد بقيّه آنچه را كه او از نماز با مردم خوانده به إتمام رساند و او خود پس از وضو بقيّه نماز خويش را تمام كند و اگر جنب بوده است غسل كند و همه نماز را دوباره بخواند.

١١٩٤- معاوية بن ميسره از امام صادق ٧ روايت كرده كه‌