ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٩ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

ديگرى براى او (در نامه اعمالش يا بپايش) منظور مى‌كنند، در غير اين صورت (وقتى قصد نماز نكرده است) هرگز نبايد با ايشان داخل نماز شود، ولى نماز آن جماعت درست است هر چند امام قصد نماز نكرده باشد.

شرح: «اين خبر بر اين دلالت دارد كه بطلان صلاة امام جماعت موجب بطلان نماز مأمومين نيست مادامى كه علم ببطلان نماز امام ندارند».

١١٩٧- على بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر عليهما السّلام سؤال كرد:

هر گاه از امام حدثى سر بزند و او از نماز منصرف شود و كسى را براى امامت بجاى خود پيش نياندازد، وضع و حال آن مأمومين چه خواهد بود؟ امام فرمود: نماز آنان درست نيست مگر با امام، پس بايد بعضى از ايشان بعضى ديگر را بعنوان امام جلو بفرستند و او باقيمانده نماز را با ايشان بجا آورده و نماز را تمام كند، در اين صورت نماز آنان تمام شده است.

١١٩٨- حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده است كه از آن حضرت سؤال كردند شخصى كه امامت قومى ميكند و يك ركعت نيز با ايشان خوانده آنگاه مرده است تكليف مأمومين چيست؟ فرمود: شخص ديگرى از آن مأمومين را پيش ميدارند و بنا را بر آن ركعت خوانده شده ميگذارند و جنازه امام متوفّى را پشت سرشان قرار ميدهند، و هر كس جسد را هنگامى كه سرد شده دست بزند غسل مسّ‌