ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧١ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

دوم امام و ركعت اوّل اوست) نيم خيز و سر پا آماده بلند شدن مى‌نشيند، نه مانند كسى كه لازم است بنشيند، و بطور كامل نشسته است (مانند مورد تشهّد) او درست نمى‌نشيند.

١٢٠٠- عبيد بن زراره از امام صادق ٧ روايت كرده است در مورد شخصى كه با امام داخل در نماز شود، در حالى كه امام پيش از او يك ركعت نماز خوانده باشد، و وقتى نماز امام به پايان رسيد او نيز همراه ديگران برخيزد و از مسجد خارج شود، آنگاه بياد آورد كه يك ركعت از او فوت شده، آن حضرت فرمود: آن يك ركعت را برميگردد و ميخواند.

شرح: «فقها گويند مشروط بر اينكه روى از قبله نگردانده و پشت بقبله ننموده باشد ولى خبر مطلق است».

١٢٠١- در كتاب زياد بن مروان قندى؛ و در نوادر محمّد بن ابى عمير آمده است كه امام صادق ٧ در مورد شخصى كه گروهى را از هنگامى كه از خراسان خارج مى‌شوند تا وقتى بمكّه برسند امامت كند، آنگاه معلوم شود كه آن شخص يهودى يا نصرانى بوده است، فرمود: بر مأمومين لازم نيست نمازهاى اين مدّت را اعاده كنند.

شرح: «خبر دلالت دارد بر اينكه چنانچه كفر و يا فسق امام بعدا ظاهر شود بر مأموم باكى نيست و اعاده نماز لازم نمى‌آيد».

من از عدّه‌اى از استادان خود شنيده‌ام (در مورد اين مسأله يا بطور كلّى نماز كردن پشت سر كافر) قائلند: آنچه از نمازها كه بلند خوانده مى‌شود (نمازهاى‌