ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٠ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

ميّت ميكند. و هر كس با جماعتى به امامت نماز كند و جنب يا بدون وضو باشد بر او است كه نماز را اعاده كند، و نمازگزارانى كه به او اقتدا كرده‌اند لازم نيست نمازشان را اعاده كنند، و لازم هم نيست كه چنين امامى مأمومين را از وضع خود (كه جنب بوده يا وضو نداشته يا علّت ديگرى در او بوده) آگاه سازد، كه اگر چنين مسئوليتى مى‌داشت بى‌ترديد هلاك مى‌شد.

راوى گويد: عرض كردم: (اگر لازم مى‌بود كه امام وضع خود را به مأمومين اعلام نمايد) آنگاه چه ميكرد با كسى كه بسوى خراسان عزيمت كرده، و چه ميكرد با مأمومى كه اساسا او را نمى‌شناخت؟ امام ٧ فرمود: اين مسئوليتها از او برداشته شده و تكليفى ندارد.

١١٩٩- حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

هر گاه پس از شروع نماز به جماعت ملحق شوى و امام يك ركعت يا بيشتر از نماز را خوانده باشد كه از تو فوت شده پس آنچه را درمى‌يابى اوّل نماز خود قرار ده، و اوّل نماز خود را آخر نمازى كه دريافته‌اى قرار مده (يعنى مثلا اگر در ركعت سوم به امام ملحق شدى و نماز چهار ركعتى بود دو ركعت آخر امام- سوم و چهارم- را دو ركعت اوّل خود قرار ده، در اين صورت قراءتى كه امام در دو ركعت نخستين كرده بجاى قراءت تو نباشد بنا بر اين كافى نيست كه تسبيح بگوئى، ولى اگر حمد و سوره بخوانى آخر نماز امام را اوّل نماز خود ساخته‌اى).

و كسى كه امام او را در جايى كه لازم است بايستد مى‌نشاند (مثلا ركعت‌