الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٩٣

في المثنوى‌

ظاهرت چون كور كافر پر خلل # و اندرون قهر خدا عز و جل‌

از برون طعنه زنى بر با يزيد # وز درونت ننگ ميدارد يزيد

هرچه دارى در دل از مكر و رموز # پيش ما پيدا بود مانند روز

گر بپوشيمش ز بنده‌پرورى # تو چرا رسوائى از حد مى‌برى‌

لا ادرى‌

خون‌ريز بود هميشه در كشور ما # جان عود بود هميشه در مجمر ما

دارى سر ما وگرنه دون از بر ما # ما دوست كشيم و تو ندارى سر ما

في المناجاة

بدر بدردى كه زخمش پديدار نيست # بزخمى كه با مرهمش كار نيست‌

بشرمى كه در روى زيبا بود # بصبرى كه در ناشكيبا بود

بعزلت‌نشينان صحراى درد # بناخن كبودان شبهاى سرد

ندانم درين دير مينو سرشت # مسلم چرا شد بقادر بهشت‌

از اين خوب‌تر خود نشايد دگر # تو گوئى كه از خوب‌تر خوب‌تر

لا ادرى‌

نحوئى گفت در ميان عوام # كان كه ناقص است و گاهى تام‌ [١]

وانكه ناقص بود خبر داراست # خبرش همچو اسم ناچار است‌

عامئى بانگ بر كشيد كه هى # مولوى قول منعكس تا كى‌

بى‌خبر را بعكس خوانى تام # با خبر را بنقص رانى نام‌

تام آن‌كس بود كه باخبر است # ناقص آن كز خبر نه بهره‌ور است‌

خبر آمد دليل آگاهى # جهل برهان و نقص و گمراهى‌

[١] كان يعني لفظ كان كه از افعال ناقصه است گاهى ناقص است كه محتاج است به خبر و گاهى تام است كه احتياج به خبر ندارد و الأول اثبات شي‌ء لشي‌ء و الثاني اثبات الشي‌ء نفسه.