الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ١٥٥

هركه در او جوهر دانائيست # در همه كاريش توانائيست‌

دشمن دانا كه غم جان بود # بهتر از آن دوست كه نادان بود

مى كه حلال آمده در هر مقام # دشمنى عقل تو كردش حرام‌

از پى صاحب خبرانست كار # بى‌خبران را چه غم از روزگار

(و في كتاب اسكندرنامه)

چه نيكو متاعيست كار آگهى # و زين نقد عالم مبادا تهي‌

جهان آن كسيرا بود در جهان # كه هست آگه از كار كارآگهان

(و في كتاب خسرو شيرين أيضا)

بدانش كوش تا دنيات بخشند # تو اسما خوان كه تا معنات بخشند

قلم بركش بحرفي كان هوائيست # علم بركش بعلمي كان خدائيست‌

سخن كان از دماغ هوشمند است # گر از تحت الثرى آيد بلند است‌

(و في كتاب هفت پيكر)

قدر أهل هنر كسي داند # كه هنرنامه‌ها بسى خواند

آنكه دانش نباشدش روزي # ننگش آيد ز دانش آموزى‌

خرد است آنكه زو رسد يارى # همه داري اگر خرد داري‌

هركه را در خرد ندارد ياد # آدمي صورتيست ديونهاد

آدمي نز پي علف خواريست # از پى زيركى و هشياريست‌

اي بسا تيز طبع كامل هوش # كه شد از كاهلي سفال‌فروش‌

نيم‌خورد سگان صيد سگال # جز بتعليم علم نيست حلال‌

سگ نداند كه راست رشته بود # آدمي شايد ار فرشته بود

كه هرآن‌چيز در شمار آيد # آن هنرمند را بكار آيد

لما خص اللّه تعالى الانسان بكرامته، و اصطفاه من بين الموجودات بخلافته، كما قال سبحانه و تعالى: إِنِّي جََاعِلٌ فِي اَلْأَرْضِ خَلِيفَةً ، وجب عليهم التخلق بأخلاقه،