الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٣١٨
نبود عجب اگر كند از ديدهء ذكور # معمار كار خانهء احساس منع خواب
خود هم بعكس صورت خود گر نظر كند # ترسم كه عصمتش كند اعراض در عتاب
فرمان دهد كه عكس پذيرى بعهد او # بيرون برد قضا هم از آئينه هم ز آب
(و له)
از نگارين صور جاريههاى حرمش # صورتي را كشد از كلك مصور بجدار
ز اقتضاء قورق عصمت او شايد اگر # روى برتابد و از شرم كند بر ديوار
گر بسيماى از روزن جنت حوري # خفتهء خواب عدم را بنمايد ديدار
تا نگويد چه ديدم فلكش گرچه ز نو # بدهد جان ولى از وى بستاند گفتار
گر زمين حرمش از نظر نامحرم # روز و شب مخفي و مستور بدارد جبار
سايه زان پيكر پر نور نيفتد بزمين # نه باعجاز بميراث رسول مختار
شمع بزمش اگر نشيند مه و مهر # سر برآرند سراسيمه ز جيب شب تار
سايه را خواهد اگر از حرم اخراج كند # مانع پرتو خورشيد نگردد ديوار
ميان زهد و رندي عالمي دارم نمىدانم # كه چرخ از خاك من تسبيح يا پيمانه ميسازد
لقى بعض اكابر بغداد ابا العيناء مارا في حاجة له وقت الفجر، فتعجب من بكوره؛ و قال له، يا ابا عبد اللّه تركت في مثل هذا الوقت، فقال ابو العيناء: عجبا منك تشاركني في الفعل. و تفردني في التعجب.
الحسين بن مطير و هو من شعراء الحماسة:
لقد كنت جلدا قبل ان يوقد النوى # على كبدي نارا بطيء خمودها
و كنت اذود العين ان ترد البكا # فقد وردت ما كنت عنه اذودها
و لو تركت نار الهوى لتضرمت # و لكن شوقا كل يوم يزيدها
(و له)
ألما على معن و قولا لقبره # سقتك الغوادي مربعا ثم مربعا
فيا قبر معن انت اول حفرة # من الارض خطت للسماحة مضجعا
و يا قبر معن كيف واريت جوده # و قد كان منه البر و البحر مترعا
بلى قد وسعت الجود و الجود ميت # و لو كان حيا ضقت حتى تصدعا
فتى عيش في معروفه بعد موته # كما كان بعد السيل مجراه مرتعا
(لبعضهم)
هل مثل حديثها على السمع ورد # هل احسن من طلعتها الصب وجد