الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٣٦٠

چه خسبي خيز اى صبح سيه‌روى # به آب چشم من رخ را فرو شوي‌

مگر كردي تو هم ز آشوب غم جوش # كه كردي خنده را چون من فراموش‌

گرفتم كز خمار بادهء دوش # صبوحي گشت مستان را فراموش‌

چه شد يا رب بگه خيزان شب را # كه در تسبيح نگشادند لب را

مگر بگسست ناي مطرب پير # كه بر ناورد امشب ناله زير

مگر بر نوبتي خواب اشتلم‌ [١] كرد # كه امشب خواستن را وقت گم كرد

مگر شد بسته مرغ صبح در دام # كه بانگي بر نمى‌آرد بهنگام‌

گهى باشد كه اين شب روز گردد # دل پر سوز من بى‌سوز گردد

از اين ظلمات غم يابم رهائى # به چشم خويش بينم روشنائى‌

بسى مى‌كرد زين سان نااميدى # كه ناگه از افق سر زد سفيدى‌

چو لاله گرچه بودش بر جگر داغ # ز باد صبحدم بشكفت چون باغ‌

چه خوش بادي است باد صبحگاهى # كز او در جنبش آيد مرغ و ماهى‌

در آن دم هر دلي كافسرده باشد # اگر زنده نگردد مرده باشد

دلي كو نور صبح راستين يافت # كليد كار خود در آستين يافت‌

همان در زن كه ملك عالم آنجاست # وگر زان بيشتر خواهى هم آنجاست‌

چو شيرين يافت نور صبحدم را # بروشن‌خاطري بر زد علم را

بمسكيني جبين بر خاك ماليد # ز دل پيش خداي پاك ناليد

كه اي در هر دلي دانندهء راز # ببخشايش درت بر بندگان باز

ز ناكامى دلم تنگ آمد از زيست # تو ميداني كه كام چون مني چيست‌

چو تو اميد هر اميدوارى # اميدم هست كاميدم برآري‌

جز اين در دل ندارم آرزوئى # كه يابم از وصال دوست بوئي‌

درونم سوخت زين حاجت نهاني # كرم حاجت بر آري مى‌توانى‌

نشاطي ده كزين غم شاد كردم # ز زندان فراق آزاد كردم‌

بسر كبريا در پردهء غيب # بوحي انبيا در حرف لا ريب‌

بنور مخلصان در روسفيدى # بصبر مفلسان در نااميدى‌

بدان تاريك زندان مغاكى # ببالين فراموشان خاكي‌

بخون غازيان در قطع پيوند # بسوز مادران در مرگ فرزند

[١] اشتلم بضم اول و ثالث و رابع: تندي و غلبه و زور و تعدى كردن بر كسي، و بزور چيزي از كسي گرفتن است.