قال الرياشي: قال لي الأصمعي أ لا أدلك على لسان يكون في كمك، و روضة مكانها حجرك، و اخرس يعلمك اذا شئت و ينقطع عنك اذا سئمت قلت: و ما ذاك؟قال: هو كتابك فعليك به.

(بابا فغاني)

مشو دلگرم اگر بخشد سپهرت # كه تيزى سنان دارد سر هر موى سنجابش‌

(سعدي)

عاشق جان خويش را باديه سهمگين بود # من بهلاك راضيم لا جرم از خود ايمنم‌

(من نقش بديع غزالي)

خاك دل آن روز كه مى‌بيختند # شبنمى از عشق بر او ريختند

دل كه به آن رشحه غم اندود شد # بود كبابى كه نمك سود شد

ديدهء عاشق كه دهد خون ناب # هست همان خون كه چكد از كباب‌

بي‌اثر مهر چه آب و چه گل # بي نمك عشق چه سنگ و چه دل‌

نازكى دل سبب قرب تست # گر شكند كار تو گردد درست‌

دل كه ز عشق آتش سودا دروست # قطرهء خونيست كه دريا دروست‌

سبحه شماران ثريا گسل # مهره گل را نشمارند دل‌

ناله ز بيداد نباشد پسند # چند دل و دل چونهء دردمند

به كه نه مشغول باين دل شوي # كش ببرد گربه چو غافل شوي‌

نيست دل آن دل كه در او داغ نيست # لالهء بى‌داغ در اين باغ نيست‌

آهن و سنگى كه شرارى در اوست # بهتر از آن دل كه نه يارى در اوست‌

اي كه بنظاره شدي ديده باز # سهل مبين در مژه‌هاى دراز

كان مژه در سينه چو كاوش كند # خون دل از ديده تراوش كند

يا منكر سوي بتان تيز تيز # با قدم دل بكش از رستخيز

روي بتان گرچه سراسر خوشست # كشتهء آنيم كه عاشق كش است‌

هر بت رعنا كه جفاكيش‌تر # ميل دل ما سوي او بيشتر