الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٤٩

نه اين يك بود سرخ و آن يك سياه # از اين‌سان بود فيض الطاف شاه‌

ز عشقي كه شد عاشق خسته زرد # بود روى معشوق از آن همچو ورد

بلى آن زمين تا بايوان عرش # مقيمان كرسى نزيلان فرش‌

ز يك مى همه مست گشتند ليك # بود در ميان فرقها نيك نيك‌

ز مهرى كه شد زعفران زرد از او # بود سرخى لاله و ورد از او

بقدر ظروف و اوانى خويش # برند آب از اين بحر ذاخر نه بيش‌

گذشت يار تغافل كنان زمان اهلى # چو بى‌زبان شدهء نامراد آهى كن‌

رفت آنكه چشم راحت خوش مى‌غنود ما را # عشق آمد و برآورد از سينه دود ما را

امروز كو كه بيند سرمست و بت پرستيم # آن كو بنيك نامى دى مى‌ستود ما را

ممكن نگشت ما را توبه ز خوب‌رويان # گيتى بمحنت و غم چند آزمود ما را

دى زلف عبيربيز عنبر سايت # از طرف بناگوش سمن سيمايت‌

افتاده بپاى تو بزارى مى‌گفت # سر تا پايم فداى سر تا پايت‌

گفت پيغمبر كه معراج مرا # نيست بر معراج يونس اجتبا

آن من بر چرخ و آن او بشيب # زانكه قرب حق برونست از حسيب‌

قرب ته بالا و پستى رفتن است # قرب حق از جنس هستى رستن است‌

از سادگى و سليمى مسكينى # وز سركشى و تكبر و خودبينى‌