الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٦٤
امير خسرو
ز پيرى سست خيز سالفرسود # چو طفلان زود خشم و دير خوشنود
بواد از پوست رگ چون چنگ بسته # دهن بىآب و دندان زنگ بسته
ز پرگفتن لعاب از لب روانش # مگس ريده فراوان در دهانش
سرى چون پوستين كهنه پشمين # رخى چون فوطه پيچيده پرچين
دو ساق و پشت پاهاى فسرده # چو غوك خشك پيش مار مرده
كلاه كافرى بر سر چو ديگى # ز دقيانوس مانده مرده ريگى
ملك را بود زنگى پاسبانى # ترش رخسارهء كج مج زبانى
چو ديو دوزخ از عفريت روئى # چو زاغ كهنه از بسيار گوئى
شكم چون ديگدان آتش اندود # دهن چون وامدارى دير خشنود
خصومت پيشهء إبليس خوئى # عوامى مشت خوارى جنگجوئى
چو ديدى دور مگس در ميانه # ز مرگ او خبر كردى بخانه
كنه در سبلتش بيضه نهاده # بموى سبلتش رشگ او فتاده
لكاتبه
عيد و هركس را ز يار خويش چشم عيديست # چشم ما پر ز اشك حسرت دل پر از نوميديست
خسرو دهلوى
بغبار گرد روى تو خطى نوشته ديدم # كه بحسن از آنچه بودى شدهء هزار چندان
قال بعض الظرفاء: السوقي إذا وزن عمله يوم القيامة، فلا بد أن يقول: حولوه إلى الكفة الاخرى ففي الميزان عين [١] .
و في المحاضرات أن المأمون مر منكرا و اذا كناس يقول: قد سقط المأمون من عيني منذ قتل أخيه، فبعث إليه ببدرة، فقال له: ان رأيت أن ترضى عنّي فعلت.
[١] ففي الميزان عين: أي ميل، كما هو أحد معاني لفظ العين المتعددة.